wtorek, 2 września 2014 r.



Wyposażanie pracowników w odzież i obuwie robocze

Czy od pierwszego dnia pracy pracodawca ma obowiązek wyposażyć pracownika w odzież roboczą w sytuacji gdy pracownik zostaje zatrudniony na okres próbny? Jak należy prowadzić kartotekę takiej odzieży?

Według art. 2377 § 1 K.p., pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie odzież i obuwie robocze, spełniające wymagania określone w Polskich Normach:

  • jeżeli odzież własna pracownika może ulec zniszczeniu lub znacznemu zabrudzeniu,
     
  • ze względu na wymagania technologiczne, sanitarne lub bezpieczeństwa i higieny pracy.

Z kolei w myśl art. 2379 § 1 K.p., pracodawca nie może dopuścić pracownika do pracy bez odzieży i obuwia roboczego, przewidzianego do stosowania na danym stanowisku pracy.

Z powołanych regulacji jednoznacznie wynika obowiązek zapewnienia pracownikowi odzieży roboczej od chwili przystąpienia do pracy. Również nie ma znaczenia rodzaj umowy o pracę, na podstawie której pracownik jest zatrudniony. O przydziale odzieży decyduje wyłącznie charakter wykonywanej pracy.

Rodzaje wymaganej odzieży i obuwia roboczego stosowanej na określonych stanowiskach pracy, a także przewidywane okresy jej użytkowania ustala samodzielnie pracodawca po konsultacji z pracownikami (art. 2378 § 1 i art. 23711a § 1 pkt 4 K.p.). Jeśli pracodawca jest zobowiązany do wydania regulaminu pracy, tj. gdy zatrudnia co najmniej 20 pracowników, kwestie ich wyposażenia w odzież roboczą i obuwie, zgodnie z art. 1041 § 1 pkt 1 K.p., powinny zostać uregulowane w tym akcie prawa wewnątrzzakładowego.

Istotne:

Asortymenty odzieży i obuwia roboczego, przewidywane okresy ich użytkowania należy dostosować do warunków pracy, występujących na danym stanowisku pracy zagrożeń oraz związanych z nimi stopniem brudzenia i niszczenia odzieży i obuwia, a także wymagań technologicznych, sanitarnych, jak również bezpieczeństwa i higieny pracy.

 

W trosce o bezpieczeństwo pracowników obowiązkiem pracodawcy jest sprawdzanie czy wydawana odzież jest zgodna z wymogami odpowiednich norm.

Wspomnijmy, że przepisy nie zobowiązują pracodawców do dostarczania wymienionych środków ochrony i odzieży roboczej fabrycznie nowych. Pracodawca może wydawać je używane (z wyjątkiem bielizny i obuwia) po wyczyszczeniu i odkażeniu, jeśli spełniają swoje funkcje ochronne i użytkowe.

Pracodawca zakłada i prowadzi odrębnie dla każdego pracownika kartę ewidencyjną przydziału odzieży i obuwia roboczego oraz środków ochrony indywidualnej (także wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za używanie własnej odzieży i obuwia) oraz za ich pranie i konserwację. Tak wynika z § 8 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie zakresu prowadzenia przez pracodawców dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz sposobu prowadzenia akt osobowych pracownika (Dz. U. nr 62, poz. 286 z późn. zm.).

Sygnalizujemy jednocześnie, że nie ma żadnego powszechnie obowiązującego wzoru tego dokumentu. Pracodawcy opracowują je we własnym zakresie lub korzystają ze wzorów funkcjonujących na rynku. Istotne jest aby pracownicy potwierdzali własnoręcznym podpisem i datą fakt odbioru poszczególnych rodzajów odzieży i obuwia roboczego oraz (lub) wypłaty ekwiwalentu. Przykładowy wzór karty ewidencyjnej wyposażenia w odzież roboczą i obuwie jest dostępny na naszej stronie internetowej www.gofin.pl.

Zwracamy uwagę! Przydzielona pracownikowi odzież i obuwie robocze stanowi własność pracodawcy. W tej sytuacji pracownik odpowiada za powierzoną odzież, jak za szkodę w mieniu powierzonym z obowiązkiem zwrotu albo wyliczenia się. Ponosi tę odpowiedzialność w pełnej wysokości (art. 124 § 1 pkt 2 K.p.).

W razie rozwiązania stosunku pracy, pracownik rozlicza się z pobranej odzieży i obuwia - o ile nie upłynął już okres ich używalności. Pracodawca jest obowiązany przyjąć używaną przez pracownika odzież roboczą. Może obciążyć pracownika wartością niezamortyzowanej odzieży tylko na wniosek pracownika albo za jego zgodą.